آغاز شمارش معکوس برای خروج عراق از بحران سیاسی

به گزارش نگاه نو، حدود یک سال است که تلاش می‌شود عراق در یک حالت بی تکلیفی و بی دولتی بسر برد. تلاش برای عدم برگزاری انتخابات و تاخیر آن به بهانه امنیتی، تا تولید فشار اجتماعی و نارضایتی عمومی در این کشور و تلاش برای احیای داعش از سناریوهایی بود که برای ایجاد خلاء سیاسی در عراق پیگیری شد.

آمریکایی‌ها طبق معمول نخستین جریانی بودند که از این بی ثباتی سود می بردند، بویژه اینکه بازگشت چالش های امنیتی به عراق و حملات جست و گریخته داعش می توانست حضور نظامیان آن را در عراق را توجیه کند.

تحریک جریان های سیاسی بویژه جریان های اهل سنت مانند الحلبوسی و خنجر و همچنین حزب دموکرات کردستان برای به توافق نرسیدن برسر تشکیل دولت و نیز عدم توافق بر سر انتخاب رئیس جمهور از سناریوهای دیگری بود که در عراق پیگیری می شد.

تقریبا می توان گفت که تمامی حلقه های جریان وابسته به آمریکا برای ایجاد خلاء سیاسی در عراق کامل شده بود و حتی بیت شیعی دچار یک شکاف شد و مقتدا صدر با رویکرد های نامتعارف و متناقض به این بحران دامن زد.

صدر با آنکه انتخابات را تحریم کرده بود اما در انتخابات شرکت کرد و بعد از مدتی به دلیل اختلاف با جریان های سیاسی از جریان صدر خواست تا همگی استعفا دهند.

از اینجا بود که با این رویکرد نامتعارف واژه بیت شیعی در ادبیات سیاسی عراق به چارچوب هماهنگی شیعی تبدیل شد.

چنین به نظر می رسد که چارچوب هماهنگی شیعی عراق درک درستی از مناسبات و تحولات سیاسی این کشور و پشت پرده های آن دارد.

چارچوب هماهنگی تلاش کرده است در تمامی مناسبات و تحولات سیاسی و نیز رقابت های حزبی، منافع ملی عراق را بر منافع شخصی و جریانی و جناحی ترجیح دهد.

انعطاف بالای چارچوب هماهنگی تا اندازه ای بوده که حتی حاضر نشد مقتدا صدر و جریان او از عرصه سیاسی عراق منزوی شود.

با وجود چالش های بسیار اما هیچگاه حاضر به ایجاد تنش در فضای سیاسی و داخلی عراق نشد. درک درست و مناسبی از معادلات سیاسی عراق منطقه و جهان داشت و در عین حال برای ایجاد ثبات سیاسی و تشکیل دولت به همگرایی با جریان های دیگر مخالف تلاش کرد.

می توان گفت خروجی این تلاش انتخاب گزینه ای به نام محمد شیاع السودانی برای نخست وزیری بود که این گام مهمی برای خروج عراق از بحران سیاسی است.

شاید این انتخاب با چالش هایی بویژه مخالفت طرفداران جریان صدر مواجه شود اما توافق بر سر گزینه تصدی سمت نخست‌وزیری در نوع خود یک گام مهم در برون رفت از بحران سیاسی کنونی عراق است.