شرح صدر!

به هیچ فرآیند سیاسی پایبند نبوده است.انتخابات را تحریم می کند و بعد با طرفداران خود در آن شرکت می کند. اکثریت کرسی های مجلس را به دست می آورد، تمامی تلاش را برای تشکیل دولت جدید را با انواع و اقسام به تاخیر می اندازد.

در یک تصمیم ناگهانی از طرفداران خود می خواهد تا به طور دسته جمعی استفاده دهند. از فرآیند سیاسی کناره گیری میکند اما همچنان ازهرگونه راهکار مسالمت‌آمیز برای برون رفت از بحران عراق جلوگیری می کند.

بعد از استعفای دسته جمعی فراکسیون صدر زمانی که چارچوب هماهنگی شیعه بر سر نامزدی محمد شیاع سودانی به توافق میرسد و زمزمه های ثبات سیاسی و دور شدن از خلاء سیاسی فرا می رسد، ناگهان دستور حمله به منطقه الخضراء و صحن پارلمان صادر می شود.
طرفداران صدر که عمدتاً از کف خیابان عراق هستند، به سمت منطقه الخضراء حرکت می کنند، از دیوار ها بالا میروند و وارد صحن پارلمان می شوند. آن هم با روشهای غیر معمول و نامناسب.
البته رویکرد  مصطفی الکاظمی هم در این موضوع بی تاثیر نبود به گونه‌ای که این تفسیر نیز مطرح شد که اقدام صدری ها با هماهنگی کاظمی و برای تضمین نخست وزیری دوباره الکاظمی انجام شده است.

چرا که هیچ کدام از نیروهای امنیتی اقدام لازم برای جلوگیری از تخریب اموال مجلس و نیز هتک حرمت آن را انجام ندادند.

قصه پر غصه مقتدا صدر،قصه پر از ابهام و تناقض است که قصد ندارد در برابر منافع ملی عراق و فراتر از آن منافع شیعی و اسلامی ذره‌ای از رفتارهای سلیقه‌ای خود عقب نشینی کند.

آن هم در شرایطی که صدر می تواند از این ظرفیت مردمی طرفدار خود که به دلیل ارادت به پدرش به او توجه می کنند، برای ساماندهی یک حکومت شیعی تلاش کند که برای اولین بار بعد از دولت امیرالمومنین علی علیه السلام احیا شده است. آن هم در شرایطی که عراق عمق عربی و اسلامی جهان اسلام است و مورد چشم داشت آمریکا غرب و بیشتر کشورهای عربی است.

اگر چه ما بر این باوریم که رویکرد صدر متعمدانه نیست و از سر ناآگاهی است اما آنچه که مشخص است ،مقتدا صدر در مسیری حرکت می کند که منافع آن به نفع آمریکا، غرب و برخی کشورهای عربی است که داعش را برای ناامنی در عراق حمایت مالی و سیاسی کردند.