زمان همکاری با چین فرا رسیده است

به گزارش نگاه نو، از زمانی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، تصمیم به «حمله» به ناتو گرفت، بسیاری از ناظران هشدار داده‌اند که به جای تسلیم شدن در برابر باج‌گیری‌های او، شرکای سنتی واشنگتن ممکن است به «نزدیک‌تر شدن» به پکن و تعامل با آن به عنوان شریکی «باثبات‌تر و قابل اعتمادتر» از کاخ سفید متوسل شوند، که رئیس جمهورش دائماً متحدان و دشمنان را به طور یکسان، گاهی با تعرفه‌ و گاهی با «مهار» شان تهدید می‌کند.

در نشانه دیگری مبنی بر اینکه کشورهای اروپایی در حال ارزیابی مجدد منافع خود در یک سیستم جهانی هستند که به دلیل سیاست‌های واشنگتن ناپایدار یا غیرقابل پیش‌بینی شده است، کی‌یر استارمر، نخست وزیر انگلستان، روز چهارشنبه برای یک سفر چهار روزه به پکن سفر کرد.

او در این سفر با شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، دیدار کرد و از توافقات «بی سابقه» بین دو کشور خبر داد. استارمر اولین مقام انگلیسی از زمان ترزا می در سال ۲۰۱۸ است که به همراه یک هیئت تجاری بزرگ شامل ده‌ها مدیر از بانک‌ها، شرکت‌های داروسازی و خودروسازی، در تلاش برای احیای اقتصاد بحران‌زده کشورش، به پکن سفر می‌کند.

گلوبال تایمز درباره این سفر، گزارش‌های مختلفی منتشر کرد مبنی بر اینکه شمار فزاینده‌ای از مقام های غرب دریافته‌اند که پیروی کورکورانه از یک قدرت مسلط و قطع پیوندهای جهانی در نهایت توسعه و رفاه کشورهایشان را تضعیف می‌کند.

این روزنامه به نقل از کارشناسان نوشت که در سال‌های اخیر، لندن رویکرد محتاطانه‌تری نسبت به چین اتخاذ کرده است، که به عنوان مثال می‌توان به اعمال برخی محدودیت‌های تکنولوژیکی بر چین اشاره کرد، که نه تنها نتوانسته اقتصاد چین را تقویت کند، بلکه جایگاه آن را در زنجیره‌های تأمین جهانی و تجارت بین‌المللی تضعیف کرده است. در حالی که تهدیدات اخیر تعرفه‌ای آمریکا علیه انگلستان نیز نشان می‌دهد که اتحادهای سنتی «قادر به رسیدگی به چالش‌های اقتصادی پیش روی این کشور نیستند.

روابط انگلستان و چین یک دهه پیش، به ویژه بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹، زمانی که لندن آشکارا به دنبال جذب سرمایه‌گذاری چینی بود، دورانی را تجربه کرد که به عنوان «عصر طلایی» شناخته می‌شود. این دوران در دوران نخست‌وزیری دیوید کامرون روی داد.

با این حال، از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴، روابط به شدت رو به وخامت گذاشت و «عصر طلایی» با «عصر یخی» جایگزین شد، در حالی که لندن پس از اقدامات خصمانه واشنگتن علیه پکن، به ویژه درباره محدود سازی فعالیت‌های شرکت هواوی، این موضوع را نادیده گرفت.

در سال ۲۰۲۱، بوریس جانسون، نخست وزیر محافظه‌کار، میزبان اجلاس گروه ۷ در خلیج کاربیس انگلستان بود که منجر به یکی از سخت‌ترین مواضع غرب در قبال چین، به ویژه درباره تایوان، شد.

با این حال، پس از نزدیک به هفت سال رکود، و با به قدرت رسیدن حزب کارگر – که اکنون رشد اقتصادی و ثبات را در اولویت قرار داده است – به نظر می‌رسد لندن تصمیم گرفته که صفحه جدیدی را با جمهوری خلق چین بگشاید. اظهارات استارمر در سفرش به پکن، منعکس کننده این روند بود.

این با توجه به آن است که چین دومین اقتصاد بزرگ جهان و سومین شریک تجاری بزرگ انگلستان است – با صادرات سالانه ۴۵ میلیارد پوند کالا و خدمات – بنابراین جای تعجب نیست که انگلستان در جستجوی «قابلیت اطمینان اقتصادی» به آن روی آورده است.

نخست وزیر انگلستان روز چهارشنبه به خبرنگاران گفت: «تعامل با چین به نفع ملی ماست. فرصت‌های عظیمی پیش رو است» و لندن باید «از انتقادهای تند و تیز علیه چین دست بردارد.

تحلیلگران گفتند که انگلستان، مانند کانادا، اتحادیه اروپا و برخی دیگر از کشورهای غربی، اکنون با چین به عنوان یک واقعیت استراتژیک که باید مدیریت شود، برخورد می‌کند، نه اینکه آن را به عنوان یک شریک یا یک دشمن به تصویر بکشد.

در این میان، ژائو یونگ‌ شنگ، پژوهشگر موسسه تحقیقات زنجیره ارزش جهانی در دانشگاه تجارت و اقتصاد بین‌الملل در پکن، گفت که موضع ترامپ در قبال اتحادهای سنتی «اروپا و چین را به طرف یکدیگر سوق می‌دهد. وی افزود سیاست‌های اخیر آمریکا، اتحادیه اروپا را مجبور کرده است که با چین تعامل کند و روند بهبود روابط با آن را تسریع بخشد.