زوایای پنهان رویارویی عربستان و امارات در یمن

به گزارش نگاه نو، حوادث جاری در جنوب یمن به خصوص استان های حضرموت فقط جنگ بین عربستان و امارات نیست کما اینکه نشانه پایان ائتلاف ۱۰ ساله دو کشور هم نیست. بلکه جنگ منطقه ای است که موتور محرک آن تلاش رژیم صهیونیستی برای نفوذ به حیاط خلوت شبه جزیره عربی و دست اندازی بر این منطقه و نفت و گذرگاه های کلیدی آبی و دریایی آن است. دست اندازی بر “سومالی لند” و ایجاد پایگاه های نظامی متعدد در این منطقه، نقطه آغاز این تحرکات است و پس از آن، جهش این رژیم برای نفوذ به داخل عربستان و حرمین شریفین و نابودی قدرت رو به رشد یمن (انصار الله) – به عنوان تنها کشوری که بر دریای سرخ تسلط دارد و عمق فلسطین اشغالی و ناوهای هواپیمابر آمریکایی را زیر آتش دارد – را شاهد خواهیم بود.

نشریه الکترونیکی رای الیوم که در لندن به روز رسانی می شود با انتشار سرمقاله ای به قلم عبدالباری عطوان تحلیلگر مشهور جهان عرب، به تحلیل وقایع یمن و درگیری عربستان و امارات و نقش آمریکا و رژیم صهیونیستی در این زمینه پرداخت و خاطرنشان کرد: این بخش از نقشه راهبری رژیم صهیونیستی با حمایت آمریکا، نخستین و شاید مهمترین گام در مسیر ایجاد “اسرائیل بزرگ” است که نتانیاهو آن را مأموریت توراتی و لاهوتی خود می داند. متأسفانه، برخی کشورهای عربی مثل مصر و عربستان متوجه عمق این نقشه خطرناک نشده‌اند و مهمترین گواه بر این مدعا این است که هیچ یک از این دو کشور هیچ اقدام هماهنگ سیاسی و نظامی برای مقابله با این خطر انجام نداده اند.

یمن جنوبی که احتمالا نوک پیکان این پروژه اسرائیلی با حمایت مستقیم یا غیر مستقیم امارات خواهد بود، حاضر است میراث تاریخی خود در زمینه مقابله با استعمار غرب را زمین گذاشته و تبدیل به نسخه دیگری از سومالی لند و پایگاه نظامی “اسرائیل” برای چنبره بر باب المندب، خلیج عدن، دریای عرب و کانال سوئز شود.

منطقه عربی در حال حاضر در احاطه سه محور اصلی است؛ محور اول، “اسرائیل” -اتیوپی است که مصر و سودان را نشانه گرفته است که با دست اندازی بر امنیت آبی دو کشور، به دنبال تثبیت حضور خود در شاخ آفریقاست. محور دوم، “اسرائیل”-یونان-قبرص است که دریانوردی و منابع و ثروت های نفتی وگازی مدیترانه را زیر نظر گرفته است و با محاصره ترکیه، مانع گسترش نفوذ آن به شرق و غرب و جنوب (شمال آفریقا) می شود. و محور سوم محور “اسرائیل”-آمریکا و کردهاست که تلاش می کند ایران را محاصره کرده و قدرت نظامی، موشکی و هسته ای آن را هدف قرار دهد. این محور در تلاش است با چنبره بر مرکز آسیای اسلامی، عراق را هم مثل سوریه امروزی تصاحب کند.

درگیری امارات و عربستان در جنوب شبه جزیره عربی با عقب نشینی نیروهای اماراتی از استان های یمن جنوبی متوقف نخواهد شد زیرا نیروهای شورای انتقالی هم در المهره، حضرموت، عدن و شبوه همچنان حضور دارند. محمد النقیب، سخنگوی شورای انتقالی در این خصوص گفته است: “مگر می شود صاحبان اصلی زمین، از خاک خود عقب نشینی کنند. در اینجا بد نیست یاداوری کنیم که امارات در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد همه نیروهای خود را از جنوب یمن خارج می کند اما امروز با گذشت زمان ثابت شد که این ادعا اصلا دقیق نبوده و شاید همین موضوع در مورد ادعای اخیر هم مصداق داشته باشد.

اختلافات کنونی عربستان و امارات، تاکتیکی نیست بلکه استراتژیک و در حال گسترش و تعمیق است حتی اگر به بهانه میانجیگری و تحت عناوینی چون “برادری” و حفظ وحدت، به طور سطحی و اندکی آرامش بین دو طرف برقرار شود. زیرا این دو کشور صرفا نمای خارجی و ویترینی از درگیری قدرت های بزرگ بین المللی مثل “اسرائیل”، آمریکا، چین و روسیه هستند و در نهایت در این درگیری، جهان عرب اعم از ملت و دولت، صرفا یک قربانی است.

دولت امارات چه با میل و رغبت خود و چه با اجبار و تحت فشار ابرقدرت ها، خطوط قرمز زیادی را در منطقه زیر پا گذاشته است و اکنون وقت آن رسیده است که در تمام سیاست ها و مواضع ده سال گذشته خود به خصوص در یمن، سومالی، لیبی، سودان و شاخ آفریقا تجدید نظر کند.

سال جدید میلادی که روز پنج شنبه گذشته شروع شد، احتمالا حساس ترین سال در تاریخ منطقه است و شاید در همین سال منطقه شاهد تغییرات سیاسی و نظامی و جمعیتی باشد. در واقع کار از کار گذشته است و در سایه فشارهای اسرائیلی و آمریکایی، و افزایش احتمال رویارویی نظامی بین “اسرائیل” و لبنان، اوضاع کنونی دوامی نخواهد داشت.

تعجبی ندارد اگر روزی مصر و عربستان سعودی به عنوان دو کشور بزرگ منطقه به خود بیاییند و از رؤیای شیرین وعده های دورغین آمریکا و رژیم صهیونیستی بیدار شوند و با قدرت های نوپای جهانی مثل چین، ایران و ترکیه، روسیه، پاکستان، و البته انصار الله در یمن متحد شوند.