چگونه حملات اسرائیل آینده سیاسی ایران را تغییر داد؟

به گزارش نگاه نو، سال‌ها، بسیاری از ایرانیان جنگ‌های بین اسرائیل، ایالات متحده و کشور خودشان را دور، انتزاعی یا تحمیلی می‌دانستند. این جنگ‌ها در سوریه، لبنان، عراق – نه در اصفهان یا تهران – رخ می‌دادند. چه در خارج و چه در داخل کشور، استراتژی منطقه‌ای جمهوری اسلامی به عنوان اسراف‌آمیز، تحریک‌آمیز و منزوی‌کننده مورد انتقاد قرار می‌گرفت.

اما حملات ژوئن این برداشت را تغییر داد. این جنگ، جنگی بر سر یک جبهه نیابتی دوردست نبود. بلکه مستقیم و سریع بود و برای ایرانیان عادی روشن کرد که دیگر تماشاگر نیستند. اسرائیل و ایالات متحده اکنون می‌توانند تقریباً با مصونیت از مجازات، به اعماق مرزهای آنها دسترسی پیدا کنند.

تقریباً یک شبه، من تغییر عمیقی را در میان بسیاری از مخاطبینم در سراسر جامعه ایران احساس کردم. حتی ایرانیانی که زمانی شعارهای رسمی علی خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب، را رد می‌کردند، شروع به تکرار آنها کردند.

این حملات نه تنها شور میهن‌پرستی را برانگیختند، بلکه چیزی ناپایدارتر را شعله‌ور کردند: این حس گسترده که قدرت‌های خارجی از خط قرمز عبور کرده‌اند. حتی برخی از صریح‌ترین منتقدان رژیم نیز خشمشان را نه به سمت داخل، که به سمت خارج معطوف کردند.

یک هنرمند در تهران به من گفت: من قبلاً یکی از کسانی بودم که در طول اعتراضات شعار می‌دادم که پول ایران را به لبنان یا فلسطین نفرستید اما حالا می‌فهمم که بمب‌هایی که همه ما با آنها روبرو هستیم یکی هستند و اگر در سراسر منطقه دفاع قوی نداشته باشیم، جنگ به سراغ ما می‌آید.

شاید مهم‌ترین تغییر، تغییر نسلی باشد. این نسل ۱۹۷۹ نیست که مواضع قدیمی را دوباره تأیید می‌کند. این فرزندان و نوه‌های آنها هستند که با دسترسی به اینترنت، رسانه‌های غربی و اغلب با نگرش‌های طرفدار غرب بزرگ شده‌اند و اکنون مشروعیت نظم جهانی را که با آن بزرگ شده‌اند و به آن اعتقاد دارند، زیر سوال می‌برند.

شعارهایی که زمانی به عنوان تبلیغات رد می‌کردند، اکنون به عنوان واقع‌گرایی تفسیر می‌شوند. این تغییر، اگر ادامه یابد، سیاست داخلی و منطقه‌ای ایران را برای دهه‌ها شکل خواهد داد.

این تغییر – بیش از هر موفقیت یا شکست تاکتیکی – ممکن است ماندگارترین تأثیر را داشته باشد. سال‌ها، ایرانی‌ها می‌پرسیدند که چرا کشورشان به برنامه موشکی یا نیروهای نیابتی منطقه‌ای یا دکترین مقاومت نظامی نیاز دارد. اکنون، آنها می‌پرسند که چگونه می‌توان این دفاع‌ها را قوی‌تر کرد تا ایران مستقل و دارای حاکمیت باقی بماند.

منبع:

The Generation Iranian Hard-Liners Have Been Waiting for