چرا رژیم صهیونیستی مجبور به پذیرش آتش بس در لبنان شد؟

محمد مرتضی وزیر فرهنگ لبنان در یادداشت اختصاصی برای نگاه نو نوشت: مقام‌های صهیونیستی می گویند که آتش بس فرصت نابودی کامل مقاومت را از آنها می‌گیرد و از طرفی به معنای شکست امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل است.

آنها معتقدند که با وجود آتش بس اما همچنان ساکنان شمال مناطق اشغالی در معرض تهدید و شلیک موشکی هستند و بسیاری از آنها حاضر نیستند به این مناطق بازگردند. اما چرا اسرائیل مجبور به پذیرش آتش بس شد؟

اسرائیل در دو هفته مانده به زمزمه‌های برقراری آتش بس و سفر نماینده آمریکا در خاورمیانه به لبنان و سرزمین‌های اشغالی، تلاش کرد تا آتش بس را زیر بمباران مدیریت کند تا شروط خود را به طرف لبنانی و مقاومت تحمیل کند و از سویی با در اختیار گرفتن میدان و نیز تغییر معادله و نیز با همراه کردن برخی از جریان‌های سیاسی داخل لبنان، شرایط خود را به طرف لبنانی تحمیل کند.

از آنجایی که ارزیابی‌های آنها بر این مبنا استوار بود که کار مقاومت و تخریب زیرساخت‌های آنها به پایان رسیده است، بنابراین تلاش کردند تا آنچه را که در میدان نتوانستند به دست آورند در فرایند سیاسی با میانجی‌گری آمریکایی‌ها به دست آورند.

البته واژه میانجیگری برای آمریکایی‌ها یک اصطلاح مناسب نیست چرا که خود آمریکایی‌ها بخشی از معادله و طرف درگیر و جانبدارانه اسرائیل هستند.

تجربه چند دهه اشغالگری رژیم صهیونیستی نشان می‌دهد که هرگاه اسرائیل در تحولات میدانی نتایجی به دست نیاورده آمریکایی‌ها تلاش کردند تا اسرائیلی‌ها را از مهلکه نجات دهند.

این در حالی است که ارزیابی‌های امنیتی اسرائیل از ترور سید حسن نصرالله دبیرکل شهید حزب‌الله لبنان و ترور فرماندهان ارشد میدانی بر این مبنا استوار بود که کار مقاومت یکسره شده است و مقاومت لبنان از توانایی برخورد نیست و از این رو حمله زمینی اسرائیل آغاز شد.

اگر چه مقاومت بعد از آن همه فشار و خسارت‌ها در ۱۰ روز اول دچار یک سرگردانی طبیعی شده بود اما پس از آن با بازسازی خود توانست معادله را تغییر دهد و حملات زمینی تلاش اسرائیل برای اشغال جنوب لبنان و ورود به آن ناکام ماند.

حزب الله معادله حیفا در برابر ضاحیه را به اسرائیل تحمیل کرد و مذاکرات آتش بس نه به نفع رژیم صهیونیستی بلکه به نفع مقاومت پیش رفت.

رای دادگاه بین‌المللی کیفری مبنی بر جنایات جنگی نتانیاهو و گالانت نیز فشارهای سیاسی و بین‌المللی را بر این رژیم تشدید کرد.

با وجود گذشت بیش از یک سال از هفتم اکتبر اما اسرائیل در آزادی گروگان‌های اسرائیلی هیچ توفیقی به دست نیاورد و نتانیاهو مجبور شد متوسل به فلسطینی‌ها شود و با مشوق ۵ میلیون دلاری تلاش کند گروگان‌ها را بازگرداند.

از سوی دیگر تحولات در داخل سرزمین‌های اشغالی و ایجاد شکاف در ساختار سیاسی و اختلافات و نیز اعتراضات گسترده جامعه صهیونیستی به رفتار و رویکرد نتانیاهو نیز در پذیرش آتش بس نقش مهمی داشت به ویژه اینکه جامعه اسرائیلی بر این باور است که نتانیاهو  برای تضمین حیات سیاسی خود جامعه اسرائیلی را دچار ماجراجویی و جنگ طلبی کرده است.

در زمینه میدانی نیز ارتش اسرائیل در جنوب لبنان توفیقی به دست نیاورد و تخریب خانه‌ها و روستاها و تلفات شدید تیپ گولانی که فرمانده آن نیز در اعتراض به تلفات زیاد از سمت خود استعفا داد، تنها دستاوردهای ارتش رژیم صهیونیستی بود.

تلفات نظامیان اسرائیل همچنان رو به افزایش است و فشارهای اسرائیل علیه غیر نظامیان در لبنان نیز نتوانست معادله را بازگرداند و از سویی در غزه نیز هیچ دستاوردی برای بازگرداندن گروگان‌ها نداشت.

از سوی دیگر دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا که در شعارهای انتخاباتی خود همواره از پایان جنگ غزه و لبنان سخن می‌گفت بی‌میل نیست تا قبل از روی کار آمدن او این جنگ پایان یابد و از آن به عنوان یک دستاورد سیاسی استفاده کند. همانطور که از این موضوع برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به عنوان یک برگه برنده استفاده کرد و توانست رای بسیاری از مسلمانان را با خود همراه کند.

بنابراین تحکم مقاومت حزب‌الله در جنوب، همگرایی سیاسی و میدانی حزب الله، بافت سیاسی شیعیان در دولت، چالش‌ها و بحران‌های بین‌المللی نتانیاهو و رفتاریهای داخلی و اعتراضات و نیز فشارهای بین‌المللی مهمترین عواملی است که نتانیاهو را مجبور به پذیرش آتش بس کرد.