چند نکته مهم درباره تفاهم‌نامه امنیتی میان بحرین و آمریکا

به گزارش نگاه نو، این توافق‌نامه بر مبنای مقابله با «تهدید خارجی» منعقد شده‌‌ است. گویا این عبارت «خارجی» (External) اشاره به تهدیدات «فرامنطقه‌ای» دارد و می‌خواهد به صراحت نشان دهد تهدید «ایران» را در برنمی‌گیرد؛ اما از طرف دیگر، به صراحت قید شده است که این تفاهم‌نامه – هرچند با «پیمان ابراهیم» و «نشست نقب» تفاوت دارد – اما هم‌هدف با آنها است.

دوم اینکه این توافق‌نامه منحصر به بحرین و آمریکا نخواهد بود و سایر کشورهای «هم‌فکر در خاورمیانه» امکان پیوستن به آن را دارند.

از آنجا که از یکسو دایره جغرافیایی توافق‌نامه «کشورهای هم‌فکر در خاورمیانه» تعریف‌ شده (و نه کشورهای منطقه خلیج فارس) و از سوی دیگر توافقنامه «هم‌هدف» با پیمان ابراهیم بنا شده، امکان پیوستن اسرائیل را باز گذاشته است و عملا قصد دارد یک رژیم امنیتی منطقه‌ای با محوریت آمریکا – منهای ایران – را پایه‌گذاری کند.

سوم اینکه این توافق‌نامه همتراز با «ماده ۵ پیمان ناتو» نیست و به واکنش دفاعی خودکار هم‌پیمانان در صورت وقوع تهدید خارجی منجر نمی‌شود. از این جهت، با توافقی که عربستان با آمریکا در پی آن است تفاوت دارد، اما سطح تصمیم‌گیری را به «عالی‌ترین» مقامات سیاسی آن‌ها محول کرده است. ‌

طبیعتاً، این توافق‌نامه با «رژیم امنیت جمعی بومی» که مدنظر ایران است – و در «طرح صلح هرمز» نیز آمده است- هیچ همخوانی ندارد و با منافع راهبری چین هم مغایرت دارد.