سودان چگونه به اینجا رسید؟

به گزارش نگاه نو، هر یک از دو طرف ادعا می‌کنند مراکز مهم و راهبردی مثل فرودگاه ها، رادیو تلویزیون، کاخ ریاست جمهوری و مقر فرماندهی ارتش را تحت کنترل خود در آورده اند. تعداد این گروه شبه‌ نظامی حدود صد هزار نفر است و در بیشتر مناطق سودان پراکنده اند.

این گروه از دل جنجویدها زاده شد. عمر البشیر دو دهه پیش از جنجویدها در کنار ارتش برای جنگ علیه شورشیان دارفور استفاده می‌کرد.

این نیروها در آوریل ۲۰۱۹ در کودتای نظامی که البشیر را سرنگون کرد، شرکت داشتند. سپس در همان سال دقلو قراردادی را برای تقسیم قدرت امضا کرد که براساس آن معاونت شورای حاکم به ژنرال ارتش عبدالفتاح البرهان واگذار شد.

در همین حال این نیروها در جنگ هایی همچون لیبی و یمن نیز به عنوان مزدور کشورهایی همچون امارات حضور داشته‌اند.

آنچه امروز در باب این جنگ مطرح می‌شود تقلا برای رسیدن به قدرت بیشتر است بگونه‌ای که طرف های درگیر  یکدیگر را به نقض توافق متهم می کنند.

بسیاری از کشورها و نهادهای بین المللی خواستار پایان این درگیری‌ها شده‌اند. این وضعیت بحرانی در حالی بر سودان حاکم شد که این کشور در یک دهه اخیر چندین مرتبه به غرب اعتماد کرد که نتیجه آن نیز در سال ۲۰۱۱ جدایی مناطق جنوبی از آن بوده و در سال ۲۰۱۴ نیز دوری سودان از مقاومت فلسطین را در پی داشت و در نهایت نیز کودتا علیه عمرالبشیر را رقم زد.

در حالی کودتاچیان به حمایت های آمریکا امیدوار بوده و در این راه حتی به سازش با رژیم صهیونیستی نیز روی آوردند که همچون لیبی سرنوشتی شوم در انتظار سودان بود که نتیجه آن را در بحران‌های امروز و جنگ‌های داخلی خونین آن می توان مشاهده کرد که می‌تواند تجزیه سودان را به همراه داشته باشد.

بر این اساس می توان گفت که هر چند امروز سودان در ظاهر درگیر رقابت برای کسب قدرت است اما در اصل سودان در آتشی می سوزد که غرب و صهیونیست‌ها و قدرت طلبی بی منطق برخی جریان‌های داخلی سودان زمینه آن را در سال ۲۰۱۱ با تجزیه جنوب سودان فراهم کردند و تا به امروز به عناوین مختلف این آتش در حال سوزاندن سودان است که می‌تواند تجزیه‌های جدیدی در این کشور را رقم زند.