سفر مصطفی الکاظمی به تهران/کدام گمانه‌زنی‌ها درست تر است؟

به گزارش نگاه نو، نام مصطفی الکاظمی بیش از هر چیز برای شهروندان عراقی و برخی افکار عمومی در منطقه یادآور دخالت در یک پرونده باز یعنی ترور فرماندهان پیروزی در فرودگاه بغداد است.

این موضوع در کنار ناکارآمدی الکاظمی و باز گذاشتن دست آمریکایی‌ها، بعثی ها، جریان‌های مخالف مقاومت در عرصه سیاسی عراق و همکاری با آمریکایی‌ها از وی یک شخصیت منفور ساخته است.

تا جایی که می توان گفت بعد از رفتن وی از دفتر نخست وزیری و آمدن محمد شیاع السودانی، عراقی ها نفس راحتی کشیدند.

مصطفی الکاظمی برای تضمین حیات سیاسی خود و ماندن در سمت نخست وزیری به رفتارهای غیر متعارف و ناپخته سیاسی دست زد.

او در ظاهر با گروه‌های مقاومت ارتباط خوبی داشت اما در همان زمان از جریان‌های مخالف و جوکری ها حمایت می کرد.

ادامه اعتراضات در عراق و نا آرامی ها بیش از هر چیزی، ضمانتی برای ادامه نخست وزیری او به شمار می رفت. از این رو الکاظمی هیچگاه برای استقرار سیاسی و اقتصادی عراق تلاش نکرد. چون اساساً ماموریت او نخست وزیری پیشبرد امور و آماده کردن فضا برای برگزاری یک انتخابات سالم به منظور تعیین نخست وزیر و دولت جدید بود.

بنابراین استقرار سیاسی به معنای پایان کار و ماموریت نخست وزیر قلمداد می‌شد و او به خوبی می‌دانست باید هرچه زودتر این سمت را ترک کند.
اما چرا الکاظمی با این کارنامه نامطلوب و پیشینه به تهران آمد؟

این در حالی است که هر کدام از نخست وزیران سابق عراق که به تهران سفر می‌کنند، چنین پرسش‌ها و ابهاماتی مطرح نمی‌شد چراکه در عرف دیپلماتیک روابط ایران و عراق، تردد مقام های سیاسی سابق اصلی پذیرفته، دیپلماتیک و براساس عمق روابط تهران و بغداد تعریف می شود.

اما درباره کاظمی با توجه به رویکرد نامطلوب سیاسی وی و همچنین متهم بودن در پرونده ترور شهید ابومهدی مهندس و شهید قاسم سلیمانی بدیهی است که ابهاماتی مطرح شود.

در میان گمانه زنی هایی که درباره سفر الکاظمی به تهران مطرح شد، شاید درست ترین آن، این نکته است که الکاظمی برای رهایی از فشار جریان های مقاومت و دولت عراق علیه وی به دلیل متهم بودن در پرونده فرماندهان پیروزی به تهران آمده است تا شاید یک میانجی برای رهایی از این فشارها پیدا کند.

کاظمی به خوبی می داند که به عنوان یک متهم در پرونده ترور فرماندهان پیروزی به آسانی نمی تواند به حیات سیاسی خود در عراق ادامه دهد. او نه یک شخصیت تراز یک مدافع مقاومت اسلامی و گروه های مقاومت در عراق و منطقه است و نه یک نخبه سیاسی و نه دارای پشتوانه مراجع.